Eetgeschiedenis & Cultuur
Dit is de plank die de rest van de afdeling verklaart. Een kookboek zegt wat je moet doen. Deze boeken zeggen waarom iemand ooit besloot dat het zo moest gebeuren, en waarom wij het nog steeds doen lang nadat de reden verdwenen is.
Het genre heeft een grondtekst. The Physiology of Taste van Jean-Anthelme Brillat-Savarin verscheen in 1825, geschreven door een jurist die de smaak behandelde als een onderwerp dat dezelfde ernst verdient als de rechtswetenschap. Het is nog altijd het meest geciteerde boek over waarom eten iets betekent, en het wordt vandaag vooral om de toon gelezen, die van een oudere heer die zich al redenerend voortbeweegt en zich veroorlooft grappig te zijn.
De Engelstalige tegenhanger is M.F.K. Fisher, en zij is de zwaarste naam van het genre. The Art of Eating bundelt vijf boeken die tussen 1937 en 1949 verschenen, en W.H. Auden zou hebben gezegd dat hij niemand in de Verenigde Staten kende die beter proza schreef. How to Cook a Wolf is het beste ervan. Het verscheen in 1942 tijdens de distributie en gaat over goed eten wanneer er nauwelijks iets te eten is. Haar standpunt is dat zorg voor een maaltijd niet meer kost dan onverschilligheid, een argument dat ook standhoudt wanneer de voorraadkast vol is.
Dan is er het eten als voorwerp. Tools for Food van Corinne Mynatt neemt 250 keukengereedschappen en hun geschiedenis door, van Mongoolse vuurpotten tot Tupperware, en laat het best zien dat de techniek vóór het recept komt. Cookbook Book behandelt 125 kookboeken van de afgelopen eeuw als designobjecten, dus niet wat erin staat maar hoe ze eruitzien en wat de vorm over hun tijd zegt.
En het eten als beeld. Les dîners de Gala van Salvador Dalí uit 1973 is evenzeer kunstboek als kookboek en aanzienlijk serieuzer dan het klinkt. The Kitchen Studio laat ruim zeventig hedendaagse kunstenaars elk een recept bijdragen. Snacky Tunes doet hetzelfde met muziek en vraagt zo'n zeventig koks waar ze naar luisteren en waarom, wat verzonnen klinkt maar standhoudt, omdat koks en musici onder hetzelfde soort omstandigheden werken.
Black Food van Bryant Terry is een bloemlezing met meer dan honderd zwarte stemmen, koks, schrijvers, kunstenaars en musici, en behandelt eetcultuur als geschiedenis en als aanspraak in plaats van als thema. Invitation to a Banquet van Fuchsia Dunlop doet hetzelfde werk voor het Chinese eten en hoort daarom net zo goed hier thuis als onder China & Zuidoost-Azië.
Een deel van de plank gaat niet over wat wij gegeten hebben maar over wat wij zouden moeten eten. The Third Plate van Dan Barber betoogt dat het hele landbouwsysteem op het bord zichtbaar moet worden en niet alleen het goede deel ervan. Bread Is Gold van Massimo Bottura kwam voort uit het Refettorio Ambrosiano tijdens de Expo van Milaan in 2015, waar koks maaltijden maakten van wat anders was weggegooid. Sustainable Kitchen en Eating Insects voeren de vraag verder, de laatste met meer ernst dan het onderwerp gewoonlijk krijgt.
Cook it Raw documenteert de bijeenkomsten waar een deel van het denken achter de Noordse golf vorm kreeg, en Reinventing Food doet hetzelfde voor Ferran Adrià en elBulli. Beide liggen op de grens met Restaurants & Chefs, waar de restaurantboeken zelf staan.
De buurplanken onder Culinaire literatuur nemen het over waar deze ophoudt: de memoires van koks, de reportages uit de restaurantbranche en de gidsen.
