China: The Cookbook rust op een eenvoudig maar onderschat uitgangspunt. Chinees eten is niet één keuken maar bestaat uit tientallen keukens, en die hebben onderling minder gemeen dan de Franse en Italiaanse keuken.
Kei Lum Chan is een derde generatie culinair schrijver uit Hongkong en schrijft samen met Diora Fong Chan. Samen behoren ze tot de bestverkopende kookboekenauteurs van China, en het is hun werk dat Phaidon hier heeft samengebracht.
Het boek vertrekt vanuit de acht grote culinaire tradities en verdeelt het land vervolgens in 33 regio's en subregio's. De verschillen worden meteen duidelijk. De Kantonese keuken draait om stomen en om ingrediënten naar zichzelf te laten smaken. De Sichuankeuken gebruikt sichuanpeper, die niet heet maar verdovend is, en combineert die met chili tot iets geheel eigens. Hunan is daarentegen puur heet zonder het verdovende effect, een onderscheid dat maar weinig mensen buiten China kennen. In het noorden domineert tarwe in de vorm van noedels, dumplings en gestoomde broodjes, terwijl in het zuiden alles op rijst rust.
Het gaat overal om thuis koken en niet om restaurantgerechten. De 650 recepten zijn bedoeld voor gewone keukens met gewone apparatuur, waardoor het boek aanzienlijk bruikbaarder is dan het formaat doet vermoeden.
Naast de recepten zijn er uitgebreide overzichten van de Chinese voorraadkast, waaronder de verschillende soorten sojasaus, rijstwijn, gefermenteerde bonenpasta's, gedroogde paddenstoelen en chiliproducten, plus de basistechnieken voor wokken, stomen en langzaam garen.
720 pagina's. Dit is het boek dat je erbij pakt wanneer je wilt weten wat iets werkelijk is, en het enige Engelstalige werk dat het hele land bestrijkt.
Formaat: Gebonden
Aantal pagina's: 720
Aantal recepten: 650
Uitgever: Phaidon
ISBN: 9781838669225
Taal: Engels
Voor het eerst uitgegeven: 2016, deze editie: 2025
The Kitchen Lab Selectie
De grootste keuken ter wereld laat zich niet vertegenwoordigen door een verzameling recepten, daarvoor is een naslagwerk nodig. Dit is dat naslagwerk, en in het Engels bestaat geen alternatief. Het is niet bedoeld om je Chinees te leren koken, daarvoor kun je beter naar Fuchsia Dunlop kijken. Dit is het referentiewerk dat je ernaast hebt staan, voor de avonden waarop je je afvraagt hoe dat gerecht dat je hebt gegeten eigenlijk heet en uit welk deel van het land het komt, of wanneer je je wilt verdiepen in de tradities en smaken van de verschillende regio's. Het is de enige serieuze poging die iemand heeft gedaan om heel China in één samenhangend werk werkelijk serieus te nemen, en het is onwaarschijnlijk dat iemand dat nog eens zal doen.