GRATIS VERZENDING BOVEN 100 EUR
30 DAGEN OPEN AANKOOP
Hawa Hassan werd geboren in Mogadishu en vluchtte als kind voor de burgeroorlog. Het gezin kwam terecht in een vluchtelingenkamp in Kenia, en toen ze zeven was zette haar moeder haar alleen op een vliegtuig naar Seattle om haar een kans te geven. Het duurde 15 jaar voordat ze elkaar weer zagen.
Ze groeide op in de Verenigde Staten, werkte als model en richtte vervolgens Basbaas op, een bedrijf dat Somalische sauzen en chutneys maakt. Via die weg kwam ze in de wereld van eten terecht, en daaruit is ook dit boek ontstaan.
Bibi betekent grootmoeder in het Swahili. Samen met Julia Turshen zocht Hassan acht vrouwen langs de oostkust van Afrika op, interviewde hen en schreef hun recepten op. Elk land krijgt een introductie, elke vrouw een portret en een gesprek, gevolgd door haar eten. De foto's zijn gemaakt door de Keniaanse fotograaf Khadija Farah.
Het eten is kustkeuken: kokos, rijst, zuren en specerijen, met vis en zeevruchten, stoofgerechten en brood. Somalische suqaar, pilau uit Zanzibar, chapati, sambusa en Eritrese injera met berbere. Het zijn recepten voor thuis en ze zijn ook zo geschreven, rechttoe rechtaan en zonder de omwegen van een restaurantkeuken.
Het boek werd bekroond met een James Beard Award.
Uitvoering: Hardcover
Aantal pagina's: 288
Taal: Engels
Eerste uitgave: 2020
The Kitchen Lab Selectie
Hawa Hassan en Julia Turshen volgden de Afrikaanse kust van de Indische Oceaan en verzamelden recepten van grootmoeders in acht landen, van Eritrea en Somalië tot Zuid-Afrika en tot aan Madagaskar en de Comoren.
Het is een ongebruikelijke lijn om te trekken. De kust is een eigen handelswereld, waarlangs rijst, kokos en Arabische en Indiase invloeden zich eeuwenlang hebben verplaatst, en de landsgrenzen die de regio verdelen hebben weinig te maken met hoe het eten werkelijk heeft gereisd.
In Italië is de nonna de hoogste instantie en niemand betwist dat. Het verschil is dat de Afrikaanse keuken nooit dezelfde documentatie heeft gekregen, en dit boek is het dichtst bij wat er bestaat.
De gesprekken gaan bovendien evenzeer over migratie, oorlog en ballingschap als over eten, want voor de meeste van deze vrouwen is dat hetzelfde. De recepten staan nergens anders opgeschreven. Ze bestonden in iemands hoofd, en nu niet alleen meer daar.
